در منابع دوران حکومت تیموریان در ایران، درباره روابط میان ایران و توران دو نگرش دیده می شود. در دسته ای از منابع، نگرش به طور کامل نظامی است و شرف الدین علی یزدی )د. ۸۵۸ هجری قمری( نماد این نگرش است. در دهه های پایانی حکومت تیموریان، نگرش فرهنگی جایگزین نگرش نظامی شد. نماد برجسته این دوران، امیر نظام الدین علیشیر نوایی )د. ۹۰۶ هجری قمری است که هم احیاگر زبان و ادبیات ترک و هم حامی ادبیات فارسی و ادیان، هنروران و دانشمندان ایرانی بود. این مقاله، ضمن مطرح ساختن هر دو نگرش می کوشد دیدگاههای یزدی را به عنوان نماد نخستین نگرش تشریح کند